تنگه هرمز را با شعارِ «رونق تردد» به ضد خود تبدیل نکنید

آقای قالیباف، تنگه هرمز موهبتی الهی برای ملت ایران است، نه دستاوردی برای مسئولان.  سخن از «رونق تردد» شعارهایی فریبنده است که ناشی از مشاوران ناآگاه یا غرب‌زده است. ارزش تنگه هرمز وقتی معنا دارد که جهان بداند هیچ راهی؛ جز عبور از آن با نظم ایرانی وجود ندارد.

تنگه هرمز اهرم فشار است، نه جایگاه سوخت‌رسانی
اگر امروز خطوط لوله جایگزین مطرح می‌شوند، به خاطر عقب‌نشینی از اصل «انحصار عبور» است. باید نشان دهیم که هر گونه تردد، تنها با اراده‌ی ما ممکن است.  قوانین بین‌الملل نقابی برای نظم تحمیلی غرب است ؛ ما کشور را با زور حفظ کرده‌ایم، نه با التماس به کنوانسیون‌ها.

استراتژی «دیوانه‌ی عاقل» تنها راه بازدارندگی
اگر آمریکا مطمئن شود که ایران پس از بستن باب‌المندب، آماده‌ی آتش‌زدن کل خلیج‌فارس است، کوتاه می‌آید؛ چون چین هرگز با آمریکا همراهی نمی‌کند و اقتصاد جهانی توان تحمل چنین شوکی را ندارد. اجماع جهانی علیه ایران شکل نمی‌گیرد، چون در آن صورت نفتی برای عبور از تنگه باقی نمی‌ماند و تنگه هرمز بی‌معنا می‌شود.

اما مشکل اصلی کجاست؟ «چندصدایی» در ایران. آمریکا نه به توان نظامی، که بهاختلاف‌نظرهای داخلی تکیه می‌کند. وقتی یک مقام می‌گوید «تنگه را می‌بندیم» و دیگری می‌گوید «تردد را افزایش می‌دهیم»، دشمن به این نتیجه می‌رسد که تهدیدها بلوفی جناحی هستند و راهی برای نفوذ پیدا می‌کند. تا وقتی اراده‌ی ملی یکپارچه نباشد، هیچ استراتژی تهاجمی مؤثر نخواهد بود.

راه‌حل: صدای واحد در پشت صحنه
باید بدون اعلام عمومی، از طریق کانال‌های غیرمستقیم به آمریکا اطمینان‌سازیِ معکوس کنیم که نقشه‌ی عملیاتیِ مختل‌سازی کامل نفت منطقه، آماده و غیرقابل‌رجوع است. این نیازمند سازوکاری مخفی و متمرکز برای تصمیم‌گیری نهایی است که دشمن هیچ دریچه‌ای به آن نداشته باشد.

تنگه هرمز را با شعارِ «رونق تردد» به ضد خود تبدیل نکنید. از آن به عنوان اهرم نهایی استفاده کنید، اما پیش از آن، وحدتِ راهبردی را جایگزینِ چندصدایی کنید. تنها در این صورت است که آمریکا به جای فشار، به فکر کاهش تنش خواهد افتاد؛ وگرنه حرف‌های قشنگ، بدون پشت‌وانه‌ی عملیاتیِ یکپارچه، چیزی جز بلوفی خنثی‌شده نخواهد بود.

امیرحسین سیف